به رهی دیدم برگ خزان پژمر...

درخواست حذف این مطلب

می گفت شما نسل خیانتکاری هستید. نسلی که حتی به خاطرات نسل قبلش هم رحم نمی کند.

این چند جمله را مرد رهگذری می گفت که چند روز پیش سوار ماشینم شد. مرد ی همراهش بود و با پای پیاده پیش می رفت. هربار که ماشینی از کنارش می گذشت برمی گشت و به پشت سرش نگاهی می انداخت. نزدیکش که رسیدم سرعتم را کم و کنارش ایستادم. پرسیدم کجا می خواهد برود و اگر مسیرش می خورد تا یک جایی برسانمش. عرق از پیشانی پهنش سرازیر شده بود و صدای هن و هن نفس هایش را می شد از داخل ماشین هم شنید. نگاهی به داخل ماشین و ظاهر من انداخت و بعد در را باز کرد و نشست. آبی رنگش را گذاشت جلوی پایش و دستی داد و با یک سلام و علیک شروع کرد به گله از اینکه چقدر هنوز هوا گرم است و مسیر اینجا چرا هیچ تا ی ای ندارد و مجبور شده است سر ظهری مزاحم من شود.

گفت چند روزی مهمان دخترش بوده و حالا می خواهد برود ترمینال و برگردد شهر خودشان. ضبط ماشین روشن بود و می خواند:«به رهی دیدم برگ خزان پژمرده ز بیداد زمان از شاخه جدا بود»

گفت:«اینو یه خانوم دیگه ایم نخوانده؟»

-«چرا. فکر کنم مرضیه. ایرح بسطامی هم البته خوانده و یکی دو نفر دیگر هم خواندن تا جایی که یادمه.»

-«ای برگ ستمدیدۀ پاییزی، آ تو زگلشن ز چه بگریزی»

آهی کشید و گفت:«می دونی من چقدر با آهنگ خاطره دارم؟ یه ضبط صوت داشتیم و چندتا کاست. یکی از کاستا همین خانمی بود که گفتی. گفتی کی؟» جواب دادم:«مرضیه.»

-«آره همین مرضیه. موقع غروب که می شد خانمم چایی می ریخت و می آورد. بعد همین کاست رو می ذاشت و مرضیه شروع می کرد به خوندن. نمی دونستم چرا اینقدر دوست داره این کاست رو. ولی چون اون دوست داشت منم دوستش داشتم.» لبخندی ساده تحویلش دادم و میدان را پیچیدم سمت راست.

-«روزی تو هم آغوش گلی بودی، دیوانه و مدهوش گلی بودی.»

-«همین، مرضیه اش رو نداری بذاری؟»

-«نه. حالا مگه این بد می خونه؟»

-«بد نمی خونه. ولی یاد خاطره هام افتادم. دلم برا اون روزا تنگ شد.»

گفتم:«خد امرزدشون. ببخشید دیگه.» و بلندگوی ماشین گفت:«آه خار غمش در دل بنشاندم، در ره او جان بفشاندم»

-«نسل شما خیلی خیانت کاره. حتی به خاطرات نسل قبلشم رحم نمی کنه. چرا وقتی اون خانم. گفتی اسمش چی بود؟»

-«مرضیه.»

-«چرا وقتی مرضیه به اون خوبی...»

-«ای عاشق شیدا، دلدادۀ رسوا، گویمت چرا فسرده ام.»

احساس بغضی پیچید توی گلویش. باید همین جا پیاده اش می . او باید می رفت سمت راست و من مسیرم سمت چپ میدان بود. ولی این طور وقت ها راهنمای ماشین از مغز آدم قرمان نمی گیرد. این بود که راهنمای ماشین پیچید سمت راست و ضبط ماشین ادامه داد:«رفت آن گل پاک از دست، با خار و خسی پیوست؛ من ماندم و صد بار ستم، این پیکر بی جان» و مرد دیگر تا آ راه هیچ نگفت. هیچ نگفت و من هم از ترس دیدن اشک های مردی که لااقل دوبرابرم سن داشت هیچ نگفتم و تنها راندم تا ترمینال. راندم تا ترمینال و بلندگوها تا آ داد زدند:«به رهی دیدم برگ خزان پژمرده ز بیداد زما...»


+نوشته شده برای رادیوبلاگی ها و اولین آهنگ نوانگار.

صمیمانه دعوت می کنم از خورشید و سجل برای نوشتن این پست.